Aktualności

styczeń:

23 – 25.01.2026 – I stopień (z konferencjami): Wypłyń na głębię

30.01 – 01.02.2026 – Rekolekcje w ciszy – Słuchaj, znaczy najpierw zamilknij (bez konferencji)

luty:

13 – 15.02.2026 – II stopień (z konferencjami): Poznaj Pana – przyszedł dla naszego zbawienia

kwiecień:

17 – 19.04.2026 – Rekolekcje w ciszy – Słuchaj, znaczy najpierw zamilknij (bez konferencji)

24 – 26.04.2026 – III stopień (z konferencjami): W Sercu naszego Pana

maj:

08 – 10.05.2026 – Rekolekcje w ciszy – Słuchaj, znaczy najpierw zamilknij (bez konferencji)

czerwiec:

12 – 14.06.2026 – Rekolekcje w ciszy – Słuchaj, znaczy najpierw zamilknij (bez konferencji)

***

Zgłoszenia: mailowo rekolekcje@benedyktynki-zarnowiec.pl lub telefonicznie s. Scholastyka kom. 784 630 288 (pon. – sob. w godz. 10.00–12.30 oraz 16.30–17.30)

Po wysłaniu zgłoszenia konieczne prosimy czekać na potwierdzenie od Sióstr. W razie braku odpowiedzi na wiadomość mailową proszę sprawdzić w SPAMIE – niestety nasze wiadomości często tam wpadają. W przypadku rezygnacji z rezerwacji będziemy wdzięczne za natychmiastowe poinformowanie nas

Ilość miejsc ograniczona – max. 15 osób

Zapraszamy!

W trakcie rekolekcji obowiązuje całkowite milczenie!

Zalecamy niekorzystanie z telefonów komórkowych, a więc prosimy o przywiezienie „tradycyjnych” budzików. Warto zabrać ze sobą także długopis i notes.

„Cisza jest pełnią słowa” /Mnich kartuski/

Zgodnie ze zwyczajem monastycznym NIE organizujemy rekolekcji w czasie Adwentu i Wielkiego Postu

Ale się działo! Choć kolęda jest co roku, zawsze staje się wydarzeniem poruszającym dosłownie i w przenośni. W Uroczystość Objawienia Pańskiego po Mszy świętej idziemy z Bożym błogosławieństwem w cały nasz Dom: część klauzurową, w której mieszkamy, część gościnną z wszystkimi jej budynkami i zabudowania gospodarcze. Płynie śpiew kolęd, przy którym chwilami można złapać zadyszki (bo u nas dużo schodów), płynie modlitwa przyzywająca Bożej opieki nad wszystkimi i wszystkim, co w Domu, rozchodzi się zapach kadzidła i lecą krople pobłogosławionej wody.

Tym razem kolędę w Zaciszu św. Benedykta przeżywali z nami uczestnicy warsztatów ikon, do których wtargnął radosny orszak kolędników. Cieszymy się, że w taki dzień jak ten, możemy kolejny raz podziękować Panu Bogu za to, że Zacisze jest i służy. A jest i służy także dzięki Waszej nieocenionej pomocy, drodzy Dobroczyńcy. Tego dnia Msza święta była właśnie w Waszej intencji. Niech Pan Bóg hojnie wynagrodzi Waszą dobroć.

W grudniu na konto Zacisza św. Benedyka wpłynęło 20.145 zł. Serdecznie dziękujemy!

lsvr_separator margin_top=”large” margin_bottom=”large”]

Dane osobowe podane na niniejszej stronie będą wykorzystane WYŁĄCZNIE w celu przeprowadzenia procesu płatności.

Zapewniamy o naszej stałej modlitwie w intencji wszystkich Dobroczyńców naszego Opactwa. Wierzymy, że radość z wypełnienia słów Jana Pawła II, iż człowiek jest wielki nie przez to, co posiada, lecz przez to, czym dzieli się z innymi, staną się również Państwa udziałem.

Z wyrazami szacunku

Matka Faustyna Foryś OSB

Rok Pański. To znaczy, że należy do Pana. Dopiero się zaczyna, a już nazywamy go Jego rokiem. Bo dobrze wiemy, że czas nie jest wynalazkiem człowieka ani jego własnością. Uroczyście ogłaszamy to w Wigilię Paschalną, gdy celebrans, żłobiąc cyfry aktualnego roku na symbolizującym Chrystusa paschale, wypowiada słowa:

Chrystus wczoraj i dziś. Początek i koniec. Alfa i Omega. Do Niego należy czas i wieczność. Jemu chwała  i panowanie przez wszystkie wieki wieków. Amen.

Panie, niech to będzie rzeczywistością dwa tysiące dwudziestego szóstego roku. Niech będzie czasem oddawania Ci chwały i poddawania się pod Twoje panowanie. Niech nam się nie wydaje, że jesteśmy wielcy i kierujemy losami świata, choćby własnego małego światka. U stóp żłóbka chcemy zdobywać prawdziwą mądrość, która jest głupstwem w oczach świata. Prowadź nas jak dzieci.

Wszystkim Przyjaciołom, Sąsiadom, Znajomym, Rekolektantom, Gościom odwiedzającym nas fizycznie i wirtualnie oraz Tym, których w jakikolwiek sposób Pan Bóg postawił na naszej drodze składamy najserdeczniejsze życzenia:

PS. To zdjęcie w śniegu wykonane dawno, dawno temu…

IKONY ŻARNOWIECKIE

Warsztaty Ikonograficzne w Klasztorze Sióstr Benedyktynek Żarnowcu na Pomorzu.

Terminy:

EDYCJA XII   – 5 – 11 stycznia 

EDYCJA XIII – 18 – 24 maja

Prowadząca: Halina Urban, inżynier architekt PG, konserwatorstwo UMK. Wykonała wiele projektów wnętrz obiektów sakralnych, które stały się inspiracją do zgłębiania tajemnic ikon chrześcijańskich. Maluje ikony i prowadzi warsztaty dla adeptów tej sztuki.

ORA  ET  LABORA  to harmonia modlitwy i pracy, życia materialnego i duchowego.

Pierwsze ma przenikać drugie. Chodzi o umiar i zrównoważenie, połączenie wymiaru duchowego i doczesnego.

Żyjemy w świecie, w którym oratorium przestaje być ważne, a laboratorium jest niezwykle ważne. Modlitwa w połączeniu z pracą  to poszukiwanie ‘złotego środka’.

ORATORIUM :

Uczestnictwo w codziennej Eucharystii i adoracja

Udział w rytmie benedyktyńskiej modlitwy i medytacja ikoną.

Trwanie w skupieniu i cisza wewnętrzna

Możliwość skorzystania z posługi kapłana, okazja do indywidualnego spotkania, rozmowy i spowiedzi.

Konferencje duchowe jako wprowadzenie do osobistej medytacji wygłosi s. Scholastyka Rzoska OSB.

W ostatnim dniu na zakończenie warsztatów odbędzie się uroczysta Msza Św. z poświęceniem namalowanych ikon.

LABORATORIUM :

Celem warsztatów jest namalowanie ikony.

Uczestnicy są prowadzeni  krok po kroku w zdobywaniu warsztatu malarskiego i zgłębianiu teologii ikony, z dbałością o wierność tradycji.

Wchodzą na drogę praktykowania sztuki ikonopisarstwa w klimacie twórczego skupienia i modlitwy.

Uczą się sporządzania tradycyjnego spoiwa do farb temperowych.

Poznają zasady tworzenia kompozycji i rysunku oraz sztuki posługiwania się pędzlem.

Otrzymują podobrazia – deski z własnoręcznie sporządzonym gruntem kredowo-klejowym oraz część materiałów do pracy. Niektóre przybory należy przywieźć ze sobą – lista zostanie podana w późniejszym czasie.

Kolejne  warstwy malarskie niepostrzeżenie stają się pełne świateł i laserunków, wibrują w nich linie pełne wyrazu i staranne zdobienia – wszystko dla OBLICZA.

UCZESTNICTWO :

W warsztatach mogą wziąć udział zarówno osoby początkujące, jak i zaawansowane.

Codziennie pracujemy w cyklu 4 bloków  2-3 godzinnych, razem ok. 30 godzin.

Rozpoczynamy w poniedziałek o godz.12, zakończenie w niedzielę ok. godz.12.

Koszt:  pobytu, wyżywienie, instruktaż i część materiałów: 1700 zł. Pobyt osób towarzyszących, nie biorących udziału w warsztatach: 900 zł. Przy zapisie prosimy o wpłatę zadatku 200 zł. Nr konta  Nr konta: 26834900020010992120000010 W tytule prosimy wpisać: warsztaty ikony – imię i nazwisko – miesiąc

Zapisy: s. Scholastyka tel. 784 630 288 lub mail: rekolekcje@benedyktynki-zarnowiec.pl

Kiedy Ona ukazuje się w ciemności, wiemy, że On jest blisko. (John Henry Newman)

Przez tajemnicę Wcielenia, w której Bóg przyjął ludzkie ciało i stał się jednym z nas, dostępujemy łaski przebóstwienia, jak mówi teologia wschodnia. A Maryja pokazuje, że to się udało! Cała przeniknięta Bogiem, cała Jemu oddana, cała w Niego wpatrzona.

A jednak nadal twardo stąpająca po ziemi. Zajęta gotowaniem, praniem, szyciem, zatroskana miejsce na narodziny Jezusa, o bezpieczeństwo Dzieciątka w czasie ucieczki do Egiptu, o tyle innym spraw, z których utkane było jej ziemskie życie. Nie była – jak to dziś mówimy – odklejona od rzeczywistości.

Patronuje naszej Kongregacji Mniszek Benedyktynek w Polsce. Od Niej uczymy się oddania Bogu, wpatrzenia w Niego i konkretnej troski o ziemskie sprawy, o wyczuwanie znaków czasu, o podejmowanie zadań, do których Bóg wzywa.

Obyśmy wypełniając nasze powołanie wielbiły Boga i razem z Maryją śpiewały Magnificat naszym życiem.

Od 28 do 30 listopada miały miejsce adwentowe rekolekcje dla oblatów. Spotkanie rozpoczęło się w piątek Nieszporami, a zakończyło w niedzielę wspólną rekreacją z siostrami, podczas której dzieliliśmy się krótkimi refleksjami na temat lektury duchowej przeznaczonej na czas rekolekcji. W piątek i sobotę wysłuchaliśmy trzech konferencji księdza Kapelana w oparciu o poszczególne punkty Statutów Oblatów Żarnowieckich. Statuty zostały już wydrukowane i każdy oblat dostał swój egzemplarz. W sobotę, która była dniem adoracji, pustyni i milczenia, po Nieszporach, na okres próby do Wspólnoty Oblatów Opactwa zostali przyjęci: Anna, Anna i Krzysztof oraz Karolina i Krzysztof. W rekolekcjach brał także udział zainteresowany oblaturą Andrzej. Nie zabrakło też czasu na lekcję śpiewu, medytację, Lectio divina, lekturę duchową oraz indywidualne rozmowy z siostrami.
Oby we wszystkim Bóg był uwielbiony
Oblatka Żarnowiecka

Światełko na adwentowym wieńcu, rozświetlające ciemną zieleń gałązek, jest jak promyk nadziei i obietnicy wśród dojmującej tęsknoty za Obecnością. Z czasem tego światła nadziei będzie coraz więcej, z każdą niedzielą Adwentu będzie go przybywać. Ale na razie to tylko jeden płomyk w gęstwinie.

Adwent to czas, w którym pragnienia naszych serc mogą zabrzmieć z całą siłą. Więcej – mogą jeszcze wzrosnąć, jeśli się w nie wsłuchamy, pozwolimy im zaistnieć. A bardzo tego potrzeba, aby zdać sobie sprawę, że one istnieją w każdym ludzkim sercu i że tak do końca nic ich nie zaspokoi poza Jedyną Miłością.

Ona – ta Miłość, której na imię Jezus – nie chce przychodzić niespodziewanie. Ona też ma w sobie pragnienie: naszej miłości, która dojrzewa w czasie. I po to jest Adwent. Żeby z tych nienasyconych pragnień i tęsknot upleść w sercu kołyskę, w której przyjmiemy Go w Święta, w której złożymy Go z wielką delikatnością, z jaką należy potraktować każdego noworodka, więc Tego tym bardziej.

Subtelny duet pragnień: Serca Boga i serca człowieka. Niech będzie muzyką tego Adwentu. Słuchaj, niech wybrzmi w ciemności. Słuchaj, jak prosi na początku Reguły św. Benedykt. Niech Twoje serce wyśpiewa swoją tęsknotę. I niech usłyszy, że Ktoś za nim tęskni.

Na zdjęciu Zacisze św. Benedykta nocą. Eleganckie oświetlenie tworzy ciepły klimat i zabezpiecza przed potknięciem. Po lewej stronie na piętrze widać oświetlony krzyż, wskazujący miejsce, gdzie z drugiej strony ściany, w kaplicy znajduje się tabernakulum z Najświętszym Sakramentem. Miejsce, gdzie Ktoś zawsze czuwa, nawet gdy reszta mieszkańców jest pogrążona w spokojnym śnie.

Prace przy dalszych budynkach Zacisza nadal trwają i pochłaniają fundusze. Dlatego serdecznie dziękujemy wszystkim, którzy w dalszym ciągu wspierają nas, zasilając konto, na które w listopadzie wpłynęło 4.160 zł. Odwdzięczamy się modlitwą!

Dane osobowe podane na niniejszej stronie będą wykorzystane WYŁĄCZNIE w celu przeprowadzenia procesu płatności.

Zapewniamy o naszej stałej modlitwie w intencji wszystkich Dobroczyńców naszego Opactwa. Wierzymy, że radość z wypełnienia słów Jana Pawła II, iż człowiek jest wielki nie przez to, co posiada, lecz przez to, czym dzieli się z innymi, staną się również Państwa udziałem.

Z wyrazami szacunku

Matka Faustyna Foryś OSB

“Jeżeli więc chcemy, aby Bóg w nas panował, w żaden sposób <<nie może królować grzech w naszym śmiertelnym ciele>>, lecz mamy zadawać śmierć temu, co w nas jest ziemskie, a przynosić owoce Ducha.” Orygenes

W Uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata, wieńczącą rok liturgiczny, pojawia się w liturgii temat władzy i panowania. We fragmencie z Apokalipsy, który zamieszczono w Godzinie czytań, św. Jan opowiada o wizji Chrystusa panującego nad całym stworzeniem, którego sam wygląd napawał czcią, lękiem i najwyższym uszanowaniem. Chrystus Król to obraz, jaki malowano na sztandarach, gdy wojsko wyruszało na wojnę, w którym wielu znajdowało otuchę i nadzieję w trudnych sytuacjach: bo On ostatecznie zwycięży, zaprowadzi sprawiedliwość i przywróci właściwy porządek rzeczy.

I jest w tym racja i prawda. A jednak malując Chrystusa w koronie, zasiadającego na tronie, można pominąć ważną część tej prawdy: jedynym tronem, na którym podczas ziemskiego życia, znalazł się Jezus, był Jego Krzyż. To tam dokonało się Jego zwycięstwo, gdy do końca się uniżył i stał się całkowitym zaprzeczeniem ziemskich wyobrażeń o panowaniu. Dlatego w dzisiejszej Mszy świętej czytamy fragment Ewangelii o ukrzyżowaniu. Tak, jest tam mowa o królestwie – rozmawia o nim dwóch umierających: Dobry łotr i Jezus. Nadzieja królestwa była ostatnią myślą umierającego skazańca. I nie zawiódł się w tej nadziei, bo złożył ją w Bogu.

Ogłaszajmy Chrystusa Królem i Panem naszego życia. Nie zapominając, że Ten, który czeka na nas w swoim Królestwie i który panuje nad Wszechświatem, przyjął postać sługi i zaprosił, by Go naśladować. Niech styl Jego królowania kształtuje nasze życie. Bo nawet ten fragment z Apokalipsy kończy się stwierdzeniem, że On stoi u drzwi i kołacze, i czeka aż Mu otworzą. Bo jedyną siłą, jakiej używa, by zdobyć obywateli swego Królestwa, jest siła miłości.