Aktualności

Obchodzimy Uroczystość Świętego Józefa. Chyba niewielu jest takich świętych w Kościele, których ani jednego słowa nie zapisano. Święty cienia, usuwania się na drugi plan, robienia miejsca Panu Bogu. Pokorny i zwyczajny, wręcz prozaiczny w swojej zewnętrznej działalności. Ciekawe, że właśnie tak szarego, nieznacznego człowieka nazwano w litanii m. in. Postrachem duchów piekielnych.

Ale postawmy pytanie: co jest istotą zła, złych duchów? Pycha, nieposłuszeństwo Bogu, chęć bycia ponad Nim. Czyli dokładnie przeciwnie niż to, co cechowało Józefa. Warto wyciągnąć z tego wniosek: jeśli chcemy w naszym życiu stawić czoła działaniu duchów złych, piekielnych, siłom nieprzyjacielskim, jakkolwiek je nazwiemy, to w pierwszej kolejności zrobimy to starając się o pokorę serca, wyciszenie wewnętrznego hałasu, aby słyszeć Boży głos, uznanie, że to Bóg jest Panem i On walczy w naszej obronie, a nam czasem potrzeba zgodzić się na szarość zwyczajnych dni bez okazji do wykazania się spektakularnym bohaterstwem.

Drogi święty Józefie, mistrzu ciszy i zwyczajności, naucz nas dostrzegać te okazje do wzrastania w łasce, które są blisko, na wyciągnięcie ręki, bez wspinania się na palce. I wspieraj nas, gdy się okaże, że to jest trudniejsze niż się wydawało.

W dniach 20-22 lutego miały miejsce rekolekcje wielkopostne dla oblatów naszego klasztoru, które prowadził duchowo ks. kan. dr Krystian Wilczyński (w Archidiecezji Gdańskiej pełni m. in. funkcje dyrektora Wydziału Katechetycznego jest członkiem Rady Kapłańskiej, Rady Duszpasterskiej oraz Rady Ekumenicznej).

Podczas trzech konferencji, w których uczestniczyły również siostry, ks. Krystian przybliżył nam temat obecności Boga w naszym życiu, naszej świadomości przebywania z Nim w naszej codzienności oraz adoracji Najświętszego Sakramentu, którą dzięki temu mogliśmy przeżyć znacznie głębiej w sobotę.

Rekolekcje odbyły się w zupełnej ciszy, dzięki niej mogliśmy nasz czas wypełnić modlitwą Liturgią Godzin z siostrami, spowiedzią oraz czasem na rekreację w formie spaceru oraz lektury duchowej.

W niedzielę podczas Mszy Świętej odnowiliśmy nasze przyrzeczenia oblackie. Dzięki świadectwom, jakie oblaci wygłosili podczas wspólnego spotkania z Siostrami, dało się zauważyć jak cudowny i jak bardzo potrzebny był to dla wszystkich czas.

PAX

Dziś nasza Wspólnota rozpocznie swoje doroczne rekolekcje. Potrwają do 2 marca. Polecamy się Waszym modlitwom, aby był to czas prawdziwej, głębokiej przemiany serc, przylgnięcia na nowo do Bożego Serca i wyciszenia. I my także za Was będziemy się modlić.

Zabiorę im  serce kamienne, a dam im serce z ciała. Ez 11, 19

Weszliśmy w Wielki Post. Czas nawrócenia. Może kojarzyć się z tym, żeby wziąć się w garść, zacisnąć zęby i wreszcie dać radę w tym, co się do tej pory nie udawało. A potem bardzo się rozczarować, kiedy się mimo wszystko nie uda po raz kolejny.

Tymczasem greckie słowo metanoia – nawrócenie, nieco inaczej było rozumiane przez ojców pustyni. Nawrócić się, to zmienić swoje myślenie, to tak się otworzyć, by Boża łaska wpłynęła głębiej w glebę mojego serca. To zaufać Bożej obietnicy, że On sam rozbije, rozpuści tę skamielinę w moim sercu, która mnie blokuje, która powoduje niedotlenienie duszy. I nie tylko to, ale jeszcze da nowe, żywe serce, które czuje, kocha, jest zdolne do życia na Boży obraz i podobieństwo. Serce gotowe by przylgnąć do Boga i już nie cierpieć niepotrzebnej samotności.

Tego życzmy sobie nawzajem, o to się troszczmy w tym świętym czasie, także przez dobre postanowienia, ascetyczne praktyki.

Naszym zwyczajem na czas Wielkiego Postu pragniemy odejść nieco na pustynię, by pozwolić Bogu ożywiać nasze serca. Dlatego w tym czasie nie przyjmujemy gości, ograniczamy kontakty, nie prowadzimy rekolekcji. I Salomon z pustego nie naleje, teraz więc pozwólcie, że i my skupimy się na czerpaniu, by po Świętach znów otworzyć dla Was drzwi naszego Domu.

Zachęcamy do skorzystania z rozważań Drogi Krzyżowej i innych tekstów dostępnych w czytelni.

Jesienią ubiegłego roku w żarnowieckim klasztorze Mniszek Benedyktynek odbyły się pierwsze warsztaty historycznego haftu cieniowanego pod tytułem „Benedyktyńska praca – powrót do źródeł”. Były one zwieńczeniem wystawy pod tym samym tytułem, na której od lipca do października można było podziwiać w skarbcu klasztornym – obok zabytkowych prac hafciarskich – także prace wykonane właśnie tą techniką w 2022 roku podczas kursu „Ocalić od zapomnienia – historyczny haft z pracowni hafciarskiej mniszek z klasztoru w Żarnowcu”. Zarówno kurs w 2022 r., jak i jesienne warsztaty przygotowała od strony merytorycznej i prowadziła instruktorka Aleksandra Heimowska-Zadrożna, przewodnicząca Klubu hafciarskiego Siedem Kolorów działającego przy gdańskim oddziale Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego, hafciarka i instruktorka prowadząca od lat kursy haftu.

Przez niemal 4 dni uczestniczki warsztatów poznawały w praktyce historyczne techniki haftu, a równocześnie mogły zanurzyć się w rytmie życia klasztornego uczestnicząc w wybranych modlitwach Mniszek w ciągu dnia.

Zainteresowanie udziałem w jesiennych warsztatach było ogromne, dlatego już wówczas rozpoczęły się przygotowania do kolejnej edycji warsztatów. Aby umożliwić w tym roku udział w warsztatach większej grupie osób, zaplanowano dwa terminy: 14-17.04.2026 oraz 18-21.06.2026. Większość miejsc jest już zarezerwowana na podstawie wcześniejszych zgłoszeń, jednak osoby zainteresowane szczegółami i ew. zapisem na listę rezerwową zapraszamy do kontaktu pod adresem bjarosik@gmail.com.

Świętą Scholastykę, której Uroczystość dziś obchodzimy, często najpierw kojarzy się z burzą, która rozpętała się na skutek jej modlitwy. Było to wtedy, gdy Benedykt po dniu wspólnie spędzonym na modlitwie i rozmowach o sprawach wieczności, chciał zakończyć spotkanie i wrócić do klasztoru, a Scholastyka, przeczuwając zbliżającą się śmierć, pragnęła zostać i kontynuować duchowe rozmowy aż do rana.

Historia pokazuje szczególny rys duchowego profilu św. Scholastyki: ona wszystko przeżywała w bliskości z Jezusem. O Nim rozmawiała z Bratem, On był jej celem i w oparciu o Niego dokonywała życiowych wyborów. Ale też i w zaskakującej sytuacji od razu spontanicznie ku Niemu skierowała ufną modlitwę. Była głęboko przekonana, że pragnienie nocnych pobożnych rozmów pochodzi od Niego. A skoro tak, to trzeba wszelkimi środkami dążyć do realizacji owego pomysłu, bo tak się Jemu podoba. I nie pomyliła się: gwałtowna burza była wyraźnym znakiem, że dobrze rozeznała.

Święta Scholastyko, bądź Orędowniczką naszych wyborów. Niech się w nich odbija pragnienie czynienia tego, co się Bogu podoba. Niech nas przepełnia żar miłości gotowej do działania wszelkimi dostępnymi sposobami, byle by On był uwielbiony.

“Człowiek nie może odnaleźć się w pełni inaczej, jak tylko poprzez bezinteresowny dar z siebie samego” (KDK 24)

Święto Ofiarowania Jezusa w świątyni w Jerozolimie Kościół postanowił złączyć ze świętem tych, którzy ofiarowali Bogu swoje życie na wyłączną służbę.

Jak dobrze jest się ofiarować, być na zawsze oddanym samemu Bogu! Jak dobrze jest patrzeć na Jezusa i próbować Go naśladować, iść po Jego śladach, przykładać serce do Jego Serca, by się od Niego uczyło bicia w rytm miłości.

Oddanie każdej, każdego z nas to tylko odpowiedź. Narodziliśmy się w głębi Bożego Serca, z Jego miłości, z Jego woli. Nie da się tego zrozumieć, ale można się na to otworzyć i odpowiedzieć. Całym sobą, każdego dnia na nowo, coraz pełniej.

“Mój Miły jest mój, a ja jestem Jego.” Pnp 2,16

Wśród zwałów piętrzącego się śniegu przywitałyśmy u progu Nowego Roku dzielnych uczestników warsztatów pisania ikon, którym warunki pogodowe niestraszne i pełni zapału przybyli do Żarnowca. Tym razem pochylali się nad tworzeniem ikony Świętej Rodziny. Rozpoczęli od ćwiczeń z kaligrafii, prowadzonych przez p. Grzegorza. Dzięki nim na zakończenie warsztatów podpisali ikony pięknymi inskrypcjami. Przez kolejne dni p. Halina cierpliwie wprowadzała naszych ikon ikonografów w tajniki tworzenia rysunku, nakładania złoceń, projektowania zdobień i oczywiście samej warstwy malarskiej.

Pracę twórczą przeplatała modlitwa: zarówno wspólna Msza święta i Liturgia Godzin, jak i osobiste spotkania z Panem w Zaciszowej kaplicy, a także medytacja w ciszy przed ikoną, poprzedzona konferencjami.

Drodzy ikonografowie, życzymy Wam, aby doświadczenie spotkania z Bożym pięknem trwało w Was i przemieniało. Niech Wasz zapał rośnie i owocuje.

Zapraszamy do obejrzenia Galerii zdjęć.

Ale się działo! Choć kolęda jest co roku, zawsze staje się wydarzeniem poruszającym dosłownie i w przenośni. W Uroczystość Objawienia Pańskiego po Mszy świętej idziemy z Bożym błogosławieństwem w cały nasz Dom: część klauzurową, w której mieszkamy, część gościnną z wszystkimi jej budynkami i zabudowania gospodarcze. Płynie śpiew kolęd, przy którym chwilami można złapać zadyszki (bo u nas dużo schodów), płynie modlitwa przyzywająca Bożej opieki nad wszystkimi i wszystkim, co w Domu, rozchodzi się zapach kadzidła i lecą krople pobłogosławionej wody.

Tym razem kolędę w Zaciszu św. Benedykta przeżywali z nami uczestnicy warsztatów ikon, do których wtargnął radosny orszak kolędników. Cieszymy się, że w taki dzień jak ten, możemy kolejny raz podziękować Panu Bogu za to, że Zacisze jest i służy. A jest i służy także dzięki Waszej nieocenionej pomocy, drodzy Dobroczyńcy. Tego dnia Msza święta była właśnie w Waszej intencji. Niech Pan Bóg hojnie wynagrodzi Waszą dobroć.

W grudniu na konto Zacisza św. Benedyka wpłynęło 20.145 zł. Serdecznie dziękujemy!

lsvr_separator margin_top=”large” margin_bottom=”large”]

Dane osobowe podane na niniejszej stronie będą wykorzystane WYŁĄCZNIE w celu przeprowadzenia procesu płatności.

Zapewniamy o naszej stałej modlitwie w intencji wszystkich Dobroczyńców naszego Opactwa. Wierzymy, że radość z wypełnienia słów Jana Pawła II, iż człowiek jest wielki nie przez to, co posiada, lecz przez to, czym dzieli się z innymi, staną się również Państwa udziałem.

Z wyrazami szacunku

Matka Faustyna Foryś OSB

Rok Pański. To znaczy, że należy do Pana. Dopiero się zaczyna, a już nazywamy go Jego rokiem. Bo dobrze wiemy, że czas nie jest wynalazkiem człowieka ani jego własnością. Uroczyście ogłaszamy to w Wigilię Paschalną, gdy celebrans, żłobiąc cyfry aktualnego roku na symbolizującym Chrystusa paschale, wypowiada słowa:

Chrystus wczoraj i dziś. Początek i koniec. Alfa i Omega. Do Niego należy czas i wieczność. Jemu chwała  i panowanie przez wszystkie wieki wieków. Amen.

Panie, niech to będzie rzeczywistością dwa tysiące dwudziestego szóstego roku. Niech będzie czasem oddawania Ci chwały i poddawania się pod Twoje panowanie. Niech nam się nie wydaje, że jesteśmy wielcy i kierujemy losami świata, choćby własnego małego światka. U stóp żłóbka chcemy zdobywać prawdziwą mądrość, która jest głupstwem w oczach świata. Prowadź nas jak dzieci.