„Radosnego dawcę miłuje Bóg” (2 Kor 9,7) – niech więc oblat z uśmiechem i optymizmem realizuje swoje powołanie zawsze ufny w miłosierdzie Boże (RB 4,74). /por. Statuty,50/
Czym jest oblatura?
Każdy chrześcijanin jest przez chrzest powołany do naśladowania Pana Jezusa i do życia według Ewangelii. Na tej drodze wspomagają nas mistrzowie życia wewnętrznego. Do takich należy Święty Benedykt, który ustanowił „szkołę służby Pańskiej”. Według niej żyją mniszki i mnisi klasztorach. Także świeccy np. przez przyrzeczenia oblackie starają się realizować podpowiedzi św. Benedykta w swoim życiu.
Oblaci Świętego Benedykta
Osoby, które chcą naśladować Chrystusa w świecie według wskazań „Reguły” Świętego Benedykta, mogą przyłączyć się do oblatury jakiegoś klasztoru benedyktyńskiego. Oblatura jest przyrzeczeniem oddania się Bogu w łączności z jakimś określonym klasztorem. Nie jest ono profesją zakonną ani ślubem publicznym czy prywatnym. Jest szczerym pragnieniem „szukania Boga”. Oblaci benedyktyńcy funkcjonują na podobieństwo tercjarzy np. III zakonu u franciszkanów.
Przyjęcie do oblatury
Oblaturę poprzedza okres próby i przygotowania zwyczajowo nazywany u nas „Nowicjatem” oblackim. Trwa on z reguły rok. Kandydatów powinno cechować uczciwe życie chrześcijańskie w duchu „Reguły” św. Benedykta oraz według wskazań „Statutów oblackich”. Dodatkowo wiążą się oni z określonym klasztorem m.in. poprzez udział w dniach skupienia i rekolekcjach czy w zwykłych pobytach i odwiedzinach. Po tym okresie składają oni, za zgodną wspólnoty klasztornej, uroczyście akt oblacji.
O życiu oblatów
Życie chrześcijańskie oblatów określa Ewangelia. Dodatkowo ubogaca ją duchowość monastycyzmu benedyktyńskiego. W centrum zawsze znajduje się Eucharystia i oficjum (modlitwa brewiarzowa), które oblat spełnia na miarę swoich warunków życiowych. Ważną rolę w jego życiu wewnętrznym odgrywa tzw. Lectio divina, czyli rozważanie Pisma Świętego. VII rozdział „Reguły” zawiera cenne wskazania dla życia oblackiego, podkreślając stałe trwanie w obecności Boga i wypełnianie Jego woli.
Droga oblacka pozwala wypełniać codzienne zadania w Kościele, w rodzinie, w środowisku pracy czy w kręgu towarzyskim, a wszytsko według wskazań św. Benedykta. Oblat podejmuje służbę bliźnim jako służbę Bogu.
Między klasztorem a oblatem trwa łączność przez modlitwę i ofiarę oraz przez wzajemną pomoc.
Oblaci spotykają się w naszym klasztorze m.in. na dniach skupienia, podczas których słuchają konferencji, modlą się z nami, pracują i poznają się nawzajem. Są one również okazją dzielenia się doświadczeniem oblackiego życia. Dwa razy w roku mają swoje rekolekcje w klasztorze (na Adwent i na Wielki Post)
Jesteśmy jedną wielką rodziną benedyktyńską
