Uwierzyć w Syna ukrzyżowanego, to znaczy „zobaczyć Ojca” (por. J 14, 9), to znaczy uwierzyć, że w świecie jest obecna miłość i że ta miłość jest potężniejsza od zła jakiegokolwiek, w które uwikłany jest człowiek, ludzkość, świat. Uwierzyć zaś w taką miłość to znaczy uwierzyć w miłosierdzie. (Jan Paweł II, encyklika Dives in Misericordia)
Podwyższenie Krzyża Świętego – uroczystość odpustowa w naszej kaplicy, która jest pod takim właśnie wezwaniem. Tego dnia, podobnie jak w Wielki Piątek, Kościół stawia nam przed oczy Krzyż Chrystusa. Jednak tym razem nie zdejmujemy obrusu z ołtarza, nie rezygnujemy z dźwięków dzwonków czy organów, liturgia nie ma w sobie tej przejmującej surowości, którą można zauważyć w dniu męki i śmierci Pana Jezusa.
Podwyższenie Krzyża Świętego to ukazanie chwalebnej, zwycięskiej strony tajemnicy Odkupienia. Syn Boży, który stał się człowiekiem, stanął przed Ojcem, zagarniając niejako pod skrzydła całą pogubioną ludzkość i na krzyżu zawarł Nowe Przymierze, czyniąc zadość odwiecznej miłości Boga, odrzuconej przez ludzi. Przez całe swoje ziemskie życie głosił światu Boże Miłosierdzie, a umierając na krzyżu dał ostateczne świadectwo zwycięstwa dobra nad złem. Odtąd każdy człowiek w każdej sytuacji swojego życia może być pewien Bożej bliskości i włączać swoje cierpienie w dzieło Chrystusa, aby miłość znów zwyciężała.
Spoglądajmy dziś z wdzięcznością na znak męki, który stał się znakiem największej miłości. Uwielbiajmy Dobrego Boga, który tak nas kocha, że nie cofa się przed niczym. Niech blask Krzyża Świętego nas prowadzi.
