“Cicho! Ukochany mój!
Oto on! Oto nadchodzi!”
(Pnp 2,8)
Uroczystość Zwiastowania Pańskiego to uczczenie tego momentu, gdy Słowo stało się ciałem. Bóg przekroczył niewyobrażalną, więcej: niemożliwą do przekroczenia granicę między sobą – doskonałym, duchowym, wszechmogącym Bytem a materią, kruchym ciałem dziecka w łonie matki, byciem całkowicie zależnym i ograniczonym, jak każdy człowiek. Czcimy tę tajemnicę gestem przyklęknięcia w trakcie odmawiania Credo właśnie w dzisiejszą Uroczystość, a potem powtórzymy ten gest w Boże Narodzenie.
Postanowił być z nami, zamieszkać pośród synów ludzkich, dzieląc ich życie i udzielając im swojego. Zszedł na sam dół, by nas podnieść, by brudnemu Bożemu dziecku, wytytłanemu grzechem przypomnieć, że zostało stworzone na Boży obraz i podobieństwo, by zmyć z jego umorusanej buzi ten brud, który za bardzo się przykleił, by samo mogło sobie z nim poradzić.
Bóg – dziecko. Na razie złożone z kilku komórek, na samym początku bycia człowiekiem. Uwielbiamy Cię, nasz maleńki Boże, który jesteś tak wielki, że potrafisz ukryć się między nami.
